O umiejętnościach społecznych słów kilka

Umiejętności Społeczne to wszystkie ważne strategie i sposoby reagowania oraz zachowania, które pomagają nam odnaleźć się wśród ludzi, zrozumieć ich zachowanie i współpracować po to, by osiągnąć określone cele. Najbardziej naturalny trening umiejętności społecznych odbywa się w rodzinie. Dziecko od urodzenia, a nawet już w okresie prenatalnym, doświadcza interakcji z otoczeniem. Gdy opieka nad nim jest właściwa, a opiekunowie są wrażliwi i potrafią rozpoznawać i zaspokajać potrzeby dziecka, istnieje duża szansa, że jego umiejętności społeczne będą rozwijać się w sposób prawidłowy. Zazwyczaj dopiero po ukończeniu pierwszego, a czasem nawet trzeciego roku życia wpływ na sferę społeczno-emocjonalną młodego człowieka zaczynają wywierać inni ludzie  tacy jak rówieśnicy, opiekunowie w żłobku czy przedszkolu, a także inne poznawane osoby. Z czasem wpływ rodziców zmniejsza się, i dziecko krok po kroku zaczyna testowanie sposobów radzenia sobie ze światem zewnętrznym.

Jeśli jednak z jakiegoś powodu rozwój umiejętności społecznych ulega u danej osoby zakłóceniu, konieczne jest podjęcie szczególnych działań by pomóc młodemu człowiekowi lepiej radzić sobie z samym sobą, swoimi emocjami ale też z innymi osobami w otoczeniu.

W mojej ocenie 90 % umiejętności społecznych rozwija dziecko w pierwszych latach życia czyli do momentu pójścia do szkoły. Rozpoczęcie edukacji to czas pierwszego sprawdzianu jak dziecko poradzi sobie bez rodziców. Oczywiście, o ile chodzi ono do żłobka czy przedszkola, już na tym etapie konfrontuje się ze światem zewnętrznym bez opieki członków rodziny, jednak wymagania i oczekiwania stawiane przed 3 latkiem są zupełnie inne niż te w odniesieniu do dziecka 7 letniego.

Czego zatem zatem oczekuje się od dziecka rozpoczynającego naukę (w odniesieniu do sfery społeczno-emocjonalnej)?

  1. dużej dozy samodzielności (samoobsługi, podejmowania prostych decyzji, kierowania swoimi zachowaniami),
  2. znajomości norm społecznych i dostosowywania do nich swojego zachowanie,

  3. podstawowych umiejętności komunikacyjnych,

  4. samokontroli czyli wstrzymywanie swoich potrzeb, dostosowanie do grupy oraz panowanie nad emocjami (przynajmniej w pewnym zakresie)

  5. empatii i rozumienia zachowań innych ludzi

  6. wytrwałości i motywacji wewnętrznej.

Coraz więcej dzieci ma problemy z rozwojem umiejętności społecznych, dlatego coraz popularniejszym narzędziem pracy z dziećmi staje się TUS – czyli Trening Umiejętności Społecznych. Są to zorganizowane zajęcia – indywidualne lub grupowe ukierunkowane na rozwijanie, wzmacnianie i pogłębianie umiejętności społecznych danej osoby. Kierowane są na nie zarówno dzieci z zaburzeniami rozwojowymi takimi jak zaburzenia ze spektrum autyzmu, FASD czy ASHD, ale także dzieci nieśmiałe, lękliwe czy wycofane w relacjach społecznych oraz dzieci z zaburzeniami emocjonalnymi i zaburzeniami zachowania.

Joanna Węglarz – psycholog dziecięcy gdynia

0 komentarzy:

Dodaj komentarz

Chcesz się przyłączyć do dyskusji?
Feel free to contribute!

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *