E‑Konferencja
Trenera TUS

Wchodzisz na salę, zaczynasz zajęcia, a po pięciu minutach połowa grupy patrzy w okno, ktoś bawi się sznurowadłem, a Janek po raz dziesiąty wstaje z krzesła. Starasz się, zmieniasz dynamikę, a w głowie rośnie frustracja: „Dlaczego oni mnie nie słuchają?". Łatwo ocenić, że dziecko jest niegrzeczne lub mało zmotywowane. Ale co, jeśli ono po prostu fizycznie nie potrafi usiedzieć na miejscu?

Zrozumienie tego, co dzieje się w głowie przebodźcowanego dziecka, całkowicie zmienia perspektywę. Neurobiologia to nie tylko akademicka teoria — to klucz do układu nerwowego Twoich podopiecznych.

• Odkryjesz, jak procesy koncentracji i uwagi wyglądają od środka — w mózgu współczesnego dziecka.
• Dowiesz się, skąd bierze się trudność z wysiedzeniem na miejscu i jak neurobiologia tłumaczy brak motywacji.
• Nauczysz się, jak układać strukturę zajęć TUS, uwzględniając realne możliwości biologiczne uczestników.

Gra, która tydzień temu z przedszkolakami była hitem, na grupie nastolatków kończy się ostentacyjnym przewracaniem oczami. Próbujesz dopasować podręcznikowe schematy, ale czujesz, że „przeciętne dziecko", o którym piszą w książkach, na Twojej sali po prostu nie istnieje. Jak utrzymać w ryzach i zaangażować grupę, w której każde dziecko reaguje inaczej?

Praca na sali TUS wymaga elastyczności i wiedzy, kiedy zmienić zasady gry, zanim grupa całkowicie się rozpadnie.

• Dowiesz się, co faktycznie działa na uwagę przedszkolaka, co motywuje nastolatka, a co kompletnie przestaje klikać po przekroczeniu pewnego wieku.
• Otrzymasz wskazówki, jak modyfikować te same ćwiczenia i narzędzia TUS pod kątem różnych etapów rozwojowych.
• Zyskasz gotowy zestaw inspiracji i pomysłów na zajęcia, które odciągną dzieci od ekranów i zaangażują je w relacje.

Krzyk, rzucenie zabawką, nagła odmowa współpracy albo agresja słowna między uczestnikami. W ułamku sekundy sala TUS zamienia się w pole minowe, a Ty stajesz przed wyzwaniem: jak zareagować, by pomóc jednemu dziecku, nie tracąc przy tym kontroli nad resztą grupy? Działanie na intuicję w takich momentach często kończy się poczuciem winy i pytaniem: „Czy mogłam to rozegrać lepiej?".

Wybuchy złości i testowanie granic to codzienność specjalisty. Nie musisz jednak gasić tych pożarów po omacku.

• Poznasz konkretny system reagowania krok po kroku w momentach silnego kryzysu emocjonalnego na sali.
• Zrozumiesz, jak radzić sobie z agresją i oporem.
• Otrzymasz gotowe techniki, które pomogą Ci zachować spokój i opanowanie, gdy w grupie buzują skrajne emocje.

Niedziela wieczór, a Ty dostajesz pełnego pretensji SMS-a od mamy Antosia. Albo spotkanie po zajęciach: rodzic jest roszczeniowy, neguje Twoje obserwacje, szuka winnych w systemie albo kompletnie unika kontaktu. Wchodzisz w te rozmowy ze ściśniętym żołądkiem, tracąc mnóstwo energii na obronę swojego autorytetu i zastanawianie się, jakich słów użyć, by nikogo nie urazić.

Praca z dzieckiem to tylko połowa sukcesu — prawdziwym wyzwaniem bywa współpraca z jego opiekunami.

• Nauczysz się błyskawicznie rozpoznawać typy rodziców (zamknięty, dominujący, unikający) i dopasowywać do nich swój styl komunikacji.
• Zyskasz sprawdzone, przetestowane w bojach skrypty trudnych rozmów (np. o diagnozie czy braku postępów).
• Dowiesz się, jak profesjonalnie stawiać granice w kontakcie z rodzicem, by zamienić roszczenia we współpracę.

Dziecko po raz kolejny rozbija strukturę grupy, rodzic spóźnia się z odbiorem o 20 minut, placówka dokłada nowych obowiązków, a Ty... znowu mówisz „dobrze, nie ma problemu", chociaż w środku wszystko w Tobie krzyczy. Wracasz do domu wykończona, z poczuciem, że dając z siebie wszystko innym, zapomniałaś o sobie. Brzmi znajomo?

Dbamy o dobrostan dzieci i komfort rodziców, ale w tym wszystkim najszybciej wypala się sam trener, który nie potrafi lub boi się postawić wyraźne: „STOP".

• Przyjrzysz się własnym blokadom i dowiesz się, dlaczego i wobec kogo najtrudniej jest Ci powiedzieć „nie".
• Poznasz techniki dbania o własne zasoby energetyczne i psychiczne w codziennej, wyczerpującej pracy terapeutycznej.
• Zrobisz swój pierwszy, realny krok w stronę asertywności na sali TUS i poza nią.