Czy brak wspólnej aktywności to jeden z Objawów autyzmu?
Jak pracować, gdy dziecko ma autyzm i woli powtarzalne schematy niż relacje?
Wielu rodziców i specjalistów obserwuje, że Dzieci autystyczne potrafią godzinami układać te same klocki, budować identyczne tory czy porządkować przedmioty według własnych zasad, ale unikają wspólnej zabawy. To budzi pytania o diagnozę autyzmu, o funkcjonowanie dzieci autystycznych oraz o to, jak rozwijać zabawę symboliczną.
Trudności w zabawie są wpisane w spektrum zaburzeń autystycznych i wynikają ze specyfiki przetwarzania informacji. W tym artykule poznasz trzy konkretne strategie pracy: zabawę równoległą, wchodzenie w świat dziecka oraz budowanie przewidywalnych ram. To podejście nie polega na zmuszaniu do kontaktu, ale na tworzeniu bezpiecznej relacji.
Objawy autyzmu dotyczą przede wszystkim:
W praktyce oznacza to, że autystyczne dziecko może:
Dla wielu dzieci w spektrum autyzmu zabawa nie jest aktywnością społeczną, lecz zadaniem do wykonania. Liczy się domknięcie schematu, dokończenie budowli, ustawienie elementów w idealnym porządku.
Warto pamiętać, że to nie brak chęci, lecz specyfika funkcjonowania dzieci autystycznych.
Jednym z obszarów trudności bywa zabawa symboliczna. Zabawa w udawanie, taka jak zabawa w sklep czy zabawa w dom, wymaga:
Brak spontanicznej zabawy symbolicznej może być wczesnym objawem autyzmu. Dlatego w diagnostyce tak ważna jest obserwacja, jak wygląda zabawie dzieci oraz czy pojawia się zabawa w udawanie.
Jeśli mamy wątpliwości – warto sprawdzić objawy autyzmu u specjalisty. Diagnostyka autyzmu zawsze opiera się na całościowym obrazie funkcjonowania.
Zabawa równoległa to sytuacja, w której dorosły bawi się obok dziecka, nie ingerując w jego schemat. To naturalny etap rozwoju każdego dziecka, ale w spektrum zaburzeń autystycznych może trwać dłużej.
Dzieci autystyczne potrzebują:
Kiedy siadasz obok i:
dziecko widzi Twoją obecność jako bezpieczną. To fundament relacji.
Jeśli dziecko:
Nie przejmuj kontroli. Nie zmieniaj zasad. Najpierw pokaż dziecku zabawę jako wspólną przestrzeń, a nie jako zadanie terapeutyczne.
Moment, w którym dziecko zaczyna zerkać w stronę dorosłego, komentować jego działania lub spontanicznie dołączać do aktywności, jest sygnałem gotowości do pogłębienia relacji. Oznacza to, że obecność przestała być neutralna, a stała się bezpieczna. Właśnie wtedy pojawia się przestrzeń na kolejny krok.
Na tym etapie nie chodzi już wyłącznie o bycie obok. Kluczowe staje się wejście w świat dziecka — jednak bez naruszania jego struktury.
Autystyczne dziecko często buduje zabawę w oparciu o określoną, wewnętrzną zasadę. Może to być kolejność ustawiania figurek, sposób budowania toru, konkretny rytm powtarzalnych działań. Dla obserwatora zasada ta bywa niewidoczna, jednak dla dziecka stanowi fundament poczucia kontroli.
Zanim pojawi się jakakolwiek próba modyfikacji zabawy, konieczne jest zrozumienie jej logiki.
Jeśli dziecko ustawia figurki w kolejce, dołączenie jednej postaci bez zmiany porządku jest sygnałem szacunku dla stworzonej struktury. Jeśli buduje tor, delikatne włączenie własnego elementu w miejsce zaakceptowane przez dziecko wzmacnia poczucie współpracy. Kluczowe jest pokazanie, że zasady stworzone przez dziecko są zauważone i respektowane. W spektrum autyzmu poczucie, że ktoś nie burzy struktury, często stanowi pierwszy realny krok do wspólnego działania.
Wiele dzieci w spektrum autyzmu wykazuje intensywne, wąskie zainteresowania. Pojazdy, liczby, dinozaury, konkretne postacie, mapy czy schematy techniczne stają się centralnym obszarem aktywności. Z perspektywy rozwojowej nie jest to przeszkoda, lecz potencjalny most do relacji. To właśnie przez te tematy najłatwiej rozszerzać pole wspólnej uwagi.
Jeśli dziecko koncentruje się na pojazdach, narracja może zostać wprowadzona wokół ich ruchu lub funkcji.
Jeśli porządkuje elementy według liczby, naprzemienne liczenie staje się początkiem dialogu. Jeśli ustawia figurki w rzędzie, subtelne dodanie wątku fabularnego może stać się pierwszym krokiem w stronę zabawy symbolicznej.
Nie chodzi o natychmiastowe przejście do rozbudowanej zabawy w udawanie. Często wystarczy minimalna modyfikacja – jedno zdanie, jedna rola, jedno pytanie osadzone w znanym schemacie. To właśnie te niewielkie rozszerzenia pozwalają rozwijać kompetencje społeczne bez wywoływania przeciążenia.
W pracy z dziećmi w spektrum zaburzeń autystycznych fundamentalna zmiana polega na odwróceniu perspektywy: zamiast wyciągać dziecko do świata dorosłych, najpierw buduje się relację w jego przestrzeni.
W pracy z dziećmi w spektrum autyzmu bardzo często pojawia się pytanie o to, co najbardziej wspiera ich wchodzenie w relację i wspólną aktywność. Jednym z kluczowych czynników okazuje się przewidywalność.
Dzieci autystyczne funkcjonują znacznie lepiej wtedy, gdy znają początek, przebieg i zakończenie danej aktywności. Zabawa, która z perspektywy dorosłego wydaje się swobodna i naturalna, dla dziecka w spektrum może być sytuacją pełną niejasności: nie wiadomo, jak długo potrwa, jakie będą kolejne kroki ani kiedy nastąpi koniec.
Brak wyraźnych ram zwiększa napięcie. Układ nerwowy dziecka pozostaje w stanie czuwania, co może prowadzić do wycofania, sztywności zachowania, a czasem do reakcji obronnych. Agresję dziecka w takich sytuacjach należy rozumieć nie jako celowe działanie przeciwko drugiej osobie, lecz jako sygnał przeciążenia i utraty poczucia kontroli.
Wprowadzenie jasnej struktury znacząco zmniejsza ten poziom niepewności. Konkretna liczba elementów do ułożenia, określony czas trwania aktywności, wyraźny sygnał zakończenia – to drobne, ale niezwykle regulujące elementy. Dzięki nim wspólna zabawa przestaje być chaotycznym doświadczeniem, a staje się przewidywalnym zadaniem osadzonym w bezpiecznych ramach.
Struktura w zabawie nie oznacza sztywności, lecz przewidywalność. Krótka, jasno sformułowana zasada z określonym początkiem i końcem sprawia, że aktywność przestaje być nieprzewidywalnym doświadczeniem społecznym, a staje się zadaniem o określonych granicach. W przypadku dzieci autystycznych właśnie ta przewidywalność reguluje poziom napięcia, wspiera funkcjonowanie dzieci autystycznych i zwiększa gotowość do współpracy.
Dopiero w bezpiecznych ramach możliwa jest większa spontaniczność i rozwój zabawy symbolicznej.
| Sytuacja | Jasna zasada (konkretne ramy) | Co to daje dziecku? |
|---|---|---|
| Układanie toru | Budujemy dokładnie 10 elementów. Po dołożeniu dziesiątego elementu kończymy i odkładamy klocki. | Dziecko zna liczbę kroków i moment zakończenia. Zmniejsza to napięcie związane z niepewnością. |
| Turlanie piłki | Turlamy piłkę naprzemiennie przez 3 minuty (można użyć minutnika). Gdy zadzwoni sygnał – koniec zabawy. | Jasny czas trwania i przewidywalny rytm naprzemienności zwiększają poczucie kontroli. |
| Zabawa w sklep | Każda osoba kupuje po 2 rzeczy. Po zakończeniu zakupów mówimy „Sklep zamknięty” i sprzątamy. | Wyraźny początek i zakończenie scenki porządkują zabawę symboliczną i ograniczają chaos. |
| Zabawa w dom | Odgrywana jest jedna, krótka scenka (np. powitanie po powrocie z pracy). Po zakończeniu scenki zabawa się kończy. | Ograniczenie liczby wątków zmniejsza przeciążenie poznawcze i ułatwia utrzymanie uwagi. |
To podejście można łączyć z różnymi metodami, w tym z terapia behawioralna, ale fundamentem pozostaje relacja.
Jeśli chcesz pogłębić temat pracy nad relacją i zabawą w spektrum autyzmu, zobacz nasz kurs: “Gry i Zabawy Rozwijające Umiejętności Społeczne”
Więcej informacji znajdziesz w tym artykule oraz na YouTube na kanale Fabryka Relacji.
Tak, Objawy autyzmu często obejmują ograniczoną inicjatywę społeczną i trudności w zabawie dzieci. Sam brak wspólnej aktywności nie oznacza automatycznie diagnozy, ale warto obserwować cały obraz funkcjonowania.
Najpierw należy wejść w świat dziecka i wykorzystać jego zainteresowania. Dopiero później wprowadzać Zabawa w sklep czy Zabawa w dom. Presja zwykle zwiększa opór.
Jeśli Objawy autyzmu utrzymują się w czasie i obejmują komunikację, relacje oraz zabawę symboliczną, warto rozpocząć proces diagnozy autyzmu. Wczesne wsparcie znacząco poprawia funkcjonowanie dzieci autystycznych.
Nie. Spektrum zaburzeń autystycznych jest bardzo zróżnicowane. Dzieci autystyczne mogą chcieć kontaktu, ale nie wiedzieć, jak go nawiązać. Dlatego kluczowe jest bezpieczne, przewidywalne wprowadzanie wspólnej aktywności.
Rozpoczęliśmy ten artykuł od pytań o to, dlaczego dziecko nie chce dołączać do zabawy, czy brak wspólnej aktywności to Objawy autyzmu oraz jak pracować, gdy dziecko ma autyzm i unika interakcji. Odpowiedzi pokazują, że trudności w zabawie wynikają ze specyfiki przetwarzania informacji w spektrum autyzmu — to zagadnienie wymaga wiedzy, cierpliwości, przewidywalnej struktury oraz świadomego budowania relacji.
Najważniejsze rzeczy, o których warto pamiętać:
Wspólna zabawa nie zaczyna się od instrukcji. Zaczyna się od bezpieczeństwa.
Ebook – Jak prostymi sposobami wzbudzić w dzieciach kreatywność
Fragment kursu online: jak radzić sobie z trudnymi emocjami dziecka?
Trening Umiejętności Społecznych (TUS) to metoda pracy, która odpowiada na wyzwania współczesnej pracy z dziećmi – od problemów z wycofaniem, przez agresję, po trudności w budowaniu relacji. To skuteczne narzędzie dla nauczycieli, psychologów i terapeutów, którzy chcą wspierać rozwój społeczny i emocjonalny dzieci w obliczu codziennych wyzwań.
Dzisiejszy świat stawia przed dziećmi wiele wyzwań, z którymi nie zawsze potrafią sobie poradzić samodzielnie. Jeżeli w pracy z dziećmi coraz częściej spotykasz się z trudnościami, takimi jak:
… to praca metodą Treningu Umiejętności Społecznych (TUS) jest tym, czego szukasz!
TUS nie tylko pomaga dzieciom przezwyciężyć te wyzwania, ale także wspiera ich rozwój w różnych obszarach, takich jak komunikacja, współpraca czy rozpoznawanie emocji. Więcej informacji o tym, jak rozwijać kluczowe umiejętności społeczne w poszczególnych obszarach, znajdziesz na naszym blogu: „Umiejętności społeczne od podstaw – jak wspierać ich rozwój w poszczególnych obszarach?”.
Trening Umiejętności Społecznych (TUS) to metoda terapeutyczna, która wspiera dzieci i młodzież w rozwijaniu kluczowych umiejętności społecznych i emocjonalnych, takich jak komunikacja, rozwiązywanie konfliktów czy współpraca. Jej korzenie sięgają lat 70. XX wieku, kiedy Arnold Goldstein opracował program warsztatów szkolnych. Ówczesne podejście opierało się na behawioralnym modelu nauki zachowań według ustalonych schematów i listy reakcji na sytuacje społeczne.
Dziś jednak TUS przeszedł ogromną ewolucję, odchodząc od sztywnego behawioralizmu na rzecz podejścia, które uwzględnia emocje, relacje i indywidualne potrzeby dzieci. Współczesne metody koncentrują się na budowaniu autentycznych interakcji oraz rozwijaniu umiejętności, które dzieci mogą w praktyczny sposób przenieść do codziennego życia. Najwięcej o tym, czym dokładnie jest Trening Umiejętności Społecznych dowiesz się, oglądając ten film.
Relacyjne podejście w TUS pozwala dostosować metody do specyficznych potrzeb dzieci, szczególnie tych z autyzmem, ADHD czy innymi trudnościami. Dzięki temu Trening Umiejętności Społecznych nie tylko wspiera rozwój społeczny, ale także pomaga dzieciom budować pewność siebie i lepiej funkcjonować w świecie.
Przykłady, ćwiczeń, gier i zabaw, które można wykorzystywać podczas zajęć TUS, znajdziesz tutaj.
Trening TUS sprawdza się w pracy z szerokim spektrum dzieci, niezależnie od ich wieku czy diagnozy. Te zajęcia rozwijające umiejętności społeczne mogą być stosowane zarówno w przypadku dzieci neurotypowych, jak i tych, które mierzą się z różnymi trudnościami rozwojowymi lub emocjonalnymi.
Trening Umiejętności Społecznych (TUS) nie tylko pomaga dzieciom radzić sobie z ich wyzwaniami, ale jest także wyjątkowym wsparciem dla specjalistów – nauczycieli, pedagogów, psychologów czy terapeutów – którzy chcą skuteczniej reagować i lepiej pomagać.
Specjaliści, którzy włączają TUS do swojej praktyki, często podkreślają, że dzięki niemu mogą pracować bardziej świadomie, skutecznie i z większą satysfakcją. TUS to nie tylko pomoc dzieciom – to również rozwój Ciebie jako profesjonalisty.
Zawód trenera Treningu Umiejętności Społecznych (TUS) cieszy się rosnącym zainteresowaniem, a zapotrzebowanie na profesjonalistów w tej dziedzinie stale wzrasta. Bycie trenerem wymaga nie tylko odpowiedniego szkolenia, ale również zrozumienia, jak TUS wpływa na rozwój dzieci i młodzieży. W tym filmie na YouTube „Jak zostać Trenerem TUS?” znajdziesz wskazówki, które pomogą Ci rozpocząć swoją ścieżkę kariery w tej roli. Jeśli chcesz rozpocząć pracę jako Trener TUS, oto, co warto wiedzieć:
Na pomocetus.pl znajdziesz również bezpłatne materiały, takie jak webinary i live’y, które pozwolą Ci rozwijać swoje kompetencje, dzielić się doświadczeniem z innymi specjalistami i odkrywać nowe pomysły na zajęcia.
Zarobki trenera Treningu Umiejętności Społecznych (TUS) mogą być bardzo różnorodne i zależą od wielu czynników, takich jak miejsce pracy, forma zatrudnienia, wielkość miejscowości czy liczebność grupy uczestników. Kluczowe informacje oparte na danych zebranych w badaniu przeprowadzonym wśród trenerów TUS w 2024 roku przedstawiamy w tym filmie.
Relacyjna metodologia Węglarz–Bentkowskiej to autorska metoda prowadzenia Treningu Umiejętności Społecznych, opracowana przez dwie psycholożki – Joannę Węglarz, założycielkę Studia Psychologicznego, oraz Dorotę Bentkowską, założycielkę Błękitnej Chatki. To nowoczesne podejście, szczegółowo opisane w artykule „Relacyjna metodologia TUS według Węglarz–Bentkowskiej”, jest szczególnie cenione za skupienie na budowaniu relacji i wsparciu społecznym, które stanowią fundament skutecznej terapii.
1. Budowanie relacji jako fundament terapii
Zanim rozpocznie się nauka konkretnych umiejętności, kluczowe jest stworzenie zdrowej i akceptującej relacji między trenerem a dzieckiem. Jak podkreślono w artykule „Relacje w edukacji – dlaczego ważne jest nawiązywanie dobrych relacji z uczniami”, takie relacje wzmacniają poczucie bezpieczeństwa i akceptacji, co stanowi fundament dla efektywnego procesu terapeutycznego.
2. Indywidualne podejście do potrzeb dziecka
Metodologia kładzie nacisk na diagnozę opartą na mocnych stronach i potrzebach dziecka. Dzięki temu możliwe jest dopasowanie pracy do specyficznych wyzwań, takich jak trudności w emocjach, komunikacji czy budowaniu relacji rówieśniczych.
3. Praca w ośmiu kluczowych obszarach
Relacyjna metodologia skupia się na rozwijaniu umiejętności społecznych w takich obszarach, jak: emocje, normy społeczne, komunikacja interpersonalna, rozwijanie teorii umysłu, samowiedza i samoświadomość, asertywność, radzenie sobie z trudnymi sytuacjami, współpraca, co pozwala holistycznie podejść do rozwoju dziecka.
4. Wspieranie relacji rówieśniczych
Uczestnicy uczą się budować mosty komunikacyjne między sobą, co zwiększa ich motywację do udziału w zajęciach i rozwija umiejętności społeczne. Taka strategia pozwala uczestnikom nauczyć się, jak budować i utrzymywać zdrowe relacje, co jest fundamentem dla ich przyszłego, efektywnego funkcjonowania w społeczeństwie.
5. Współpraca z rodzicami
Współpraca z rodzicami odgrywa kluczową rolę w procesie terapeutycznym, ponieważ ich zaangażowanie jest niezbędne dla pełnego zrozumienia celów terapii. Dobrze zaplanowany plan współpracy z rodzicami może znacząco wzmocnić efekty zajęć TUS, pozwalając na skuteczne wykorzystanie nabytych przez dziecko umiejętności także poza środowiskiem terapeutycznym. Praktyczne wskazówki dotyczące tworzenia takiego planu znajdziesz w artykule „Jak stworzyć plan współpracy z rodzicami”.
Błękitna Chatka, zlokalizowana w Gdyni i Gdańsku, to wyjątkowe centrum terapeutyczne, które w pełni realizuje założenia relacyjnej metodologii Węglarz-Bentkowskiej. Miejsce to zostało stworzone z myślą o dzieciach i młodzieży, które potrzebują wsparcia w rozwijaniu umiejętności społecznych w bezpiecznej i akceptującej atmosferze.
Błękitna Chatka oferuje szeroki wachlarz usług wspierających rozwój dzieci i młodzieży oraz wsparcie dla ich rodziców. W ofercie znajdują się:
To właśnie tutaj relacyjna metodologia znajduje swoje praktyczne zastosowanie. Zajęcia TUS prowadzone są w małych grupach, co pozwala na indywidualne podejście do każdego uczestnika i skupienie się na jego potrzebach. Kadra specjalistów Błękitnej Chatki wykorzystuje innowacyjne metody pracy oparte na relacyjnej metodologii Węglarz-Bentkowskiej, w których priorytetem jest budowanie relacji jako fundament skutecznej terapii.
Skuteczność Treningu Umiejętności Społecznych (TUS) znajduje solidne potwierdzenie w licznych badaniach naukowych i meta-analizach, które ukazują, jak znaczący wpływ ma ta metoda na rozwój dzieci i młodzieży.
Skuteczność Treningu Umiejętności Społecznych (TUS) znajduje solidne potwierdzenie w licznych badaniach naukowych i meta-analizach, które ukazują, jak znaczący wpływ ma ta metoda na rozwój dzieci i młodzieży.
TUS to oparta na dowodach interwencja terapeutyczna, której celem jest rozwijanie u dzieci i młodzieży umiejętności niezbędnych do funkcjonowania w społeczeństwie. TUS obejmuje różnorodne działania i ćwiczenia, które pomagają uczestnikom lepiej zrozumieć siebie i innych, poprawić swoje zdolności komunikacyjne, współpracować z rówieśnikami, a także radzić sobie z trudnymi emocjami i sytuacjami konfliktowymi.
Więcej informacji na temat Treningu Umiejętności Społecznych możesz znaleźć w filmie na YouTube “Czym jest Trening Umiejętności Społecznych?”
Nie, możesz stosować TUS zarówno u dzieci z diagnozami, takimi jak ADHD czy autyzm, jak i u dzieci neurotypowych, które potrzebują wsparcia w relacjach rówieśniczych czy emocjach.
TUS jest odpowiedni dla dzieci i młodzieży w różnym wieku – od przedszkolaków, przez uczniów szkół podstawowych, nastolatków, aż po osoby dorosłe jednak zaleca się, by najwcześniej rozpocząć pracę metodą TUS z osobami powyżej 4 roku życia.
Dzieci uczestniczące w TUS uczą się skutecznej komunikacji, co pozwala im lepiej wyrażać swoje potrzeby i myśli oraz aktywnie słuchać innych. Ważnym efektem jest również rozwój umiejętności radzenia sobie z emocjami – dzieci potrafią lepiej rozpoznawać i regulować swoje emocje, co pomaga im w konstruktywnym radzeniu sobie z frustracją, lękiem czy złością. Udział w TUS sprzyja także budowaniu zdrowych relacji rówieśniczych, dzięki czemu dzieci łatwiej nawiązują kontakty, uczą się współpracy i rozwiązują konflikty. Efekty te widoczne są nie tylko podczas zajęć, ale również w codziennym życiu – w szkole, w domu czy w kontaktach z rówieśnikami, co znacząco podnosi jakość ich funkcjonowania społecznego.
Tak, TUS jest jedną z najskuteczniejszych metod wspierających rozwój społeczny dzieci z różnymi zaburzeniami, w tym z ADHD i autyzmem. Badania potwierdzają, że regularne zajęcia pomagają dzieciom lepiej rozumieć emocje, nawiązywać relacje oraz radzić sobie w sytuacjach społecznych. Dzięki indywidualnemu podejściu TUS można dostosować do specyficznych potrzeb każdego dziecka.
Zazwyczaj zajęcia TUS trwają jeden lub dwa semestry szkolne, ale TUS może być też organizowany w systemie krótkoterminowym (np. 10-12 sesji) w zależności od potrzeb uczestników.
Optymalna liczba dzieci w grupie TUS wynosi od 4 do 8 uczestników. Taka liczebność pozwala na skuteczne rozwijanie umiejętności społecznych w atmosferze sprzyjającej interakcji, a jednocześnie umożliwia terapeucie indywidualne podejście do każdego dziecka.
Standardowe zajęcia z TUS trwają około 45–60 minut. Taki czas pozwala na przeprowadzenie zaplanowanych ćwiczeń i aktywności bez przeciążania dzieci, co jest kluczowe dla utrzymania ich zaangażowania i koncentracji.
Diagnoza i dobór grupy TUS to kluczowy etap, który wymaga szczególnej uwagi. Oto główne kroki:
Zebranie informacji: Uzyskaj zgodę rodziców, zbierz dane o dziecku (np. wiek, diagnozy, mocne strony, trudności) oraz przeprowadź wywiad z rodzicami i nauczycielami.
Obserwacja dziecka: Sprawdź, jak dziecko funkcjonuje w różnych sytuacjach społecznych, oceniając jego umiejętności i trudności.
Analiza danych: Wykorzystaj narzędzia diagnostyczne (np. arkusze zawarte w Teczce Trenera TUS , aby określić poziom rozwoju umiejętności dziecka w obszarach takich jak komunikacja, asertywność czy radzenie sobie z emocjami.
Dobór grupy: Dopasuj dzieci pod kątem poziomu rozwoju społecznego i emocjonalnego, unikając dużych różnic w kompetencjach, aby grupa mogła harmonijnie współpracować i wzajemnie się wspierać.
TUS to metoda pracy grupowej – w uzasadnionych przypadkach prowadzi się zajęcia indywidualnie lub w małych 2 osobowych grupach.
Jeśli szukasz wysokiej jakości materiałów i narzędzi do prowadzenia zajęć TUS, koniecznie zajrzyj na pomocetus.pl! Znajdziesz tam sprawdzone pomoce, które są tworzone przez praktyków i idealnie dopasowane do potrzeb dzieci i młodzieży. Dodatkowo, wiele produktów zawiera instrukcje i pomysły na ich wykorzystanie w pracy terapeutycznej.
Aby wybrać dobre szkolenie na Trenera TUS, upewnij się, że organizator jest placówką akredytowaną, co gwarantuje wysoką jakość i zgodność z obowiązującymi standardami. Ważne, aby szkolenie kończyło się uzyskaniem certyfikatu zgodnego ze wzorem Ministerstwa Edukacji Narodowej. Sprawdź program szkolenia – powinien obejmować nie tylko podstawy metody TUS, ale także praktyczne wskazówki do prowadzenia zajęć. Zwróć również uwagę na doświadczenie prowadzących, aby mieć pewność, że wiedza pochodzi od praktyków z wieloletnim doświadczeniem.
Szkolenie “Trener TUS” spełniające powyższe kryteria zrealizujesz w Studio Psychologicznym – wszystkie informacje znajdziesz na https://studiopsychologiczne.com/
Szkolenie skierowane jest głównie do specjalistów pracujących z dziećmi i młodzieżą, ale zapraszamy wszystkie osoby zainteresowane tematyką TUS 😊
Trening Umiejętności Społecznych (TUS) to metoda pracy, która nie jest zawodem uregulowanym prawnie. Trenerami TUS często zostają nauczyciele, terapeuci lub inni specjaliści pracujący z dziećmi, młodzieżą bądź osobami dorosłymi. Jednak ze względu na specyfikę i wymagania tej skutecznej metody, kluczowe jest odpowiednie przygotowanie. Dlatego rekomendujemy ukończenie szkolenia prowadzonego przez doświadczonych trenerów i organizowanego przez placówki akredytowane przez kuratorium oświaty, takie jak nasza NPDN Studio Psychologiczne Edumissio .
Szkolenia Trener TUS prowadzone sa zarówno online, jak i stacjonarnie, a forma realizacji nie wpływa na ich wysoką jakość. Dzięki temu możesz wybrać opcję najlepiej dopasowaną do swoich potrzeb i możliwości.
Terminy i szczegóły najbliższych szkoleń “Trener TUS” w Studio Psychologicznym znajdziesz na naszej stronie https://studiopsychologiczne.com/szkolenia/
Tak, możesz zrealizować szkolenie Trener TUS dla swojej Rady Pedagogicznej! To doskonały sposób na podniesienie jakości wykształcenia kadry i wzbogacenie jej kompetencji.
W Studio Psychologicznym chętnie pomożemy Ci zorganizować takie szkolenie, dopasowując je do potrzeb Twojego zespołu. Szczegóły dotyczące organizacji szkoleń dla rad pedagogicznych znajdziesz na stronie „Szkolenia dla Rad Pedagogicznych”.
