Zaburzenia opozycyjno-buntownicze, w skrócie ODD (z ang. oppositional defiant disorder) to nieprawidłowy wzorzec zachowania, występujący wśród dzieci od okresu wczesnoszkolnego do dojrzewania. Zespół opozycyjno-buntowniczy nie należy do rzadkości: diagnozuje się go nawet u 10% dzieci i nastolatków, statystycznie częściej u chłopców. Do najczęstszych symptomów zachowań opozycyjno-buntowniczych należą jawne łamanie zasad i norm społecznych, aktywne sprzeciwianie się autorytetom, skłonność do popadania w konflikty, słaba kontrola nad złością.
Dowiedz się, kiedy i jak diagnozujemy zaburzenia opozycyjno-buntownicze oraz jak poprawić funkcjonowanie dziecka lub nastolatka z ODD.
Przyczyny zaburzeń opozycyjno-buntowniczych u dzieci
Dlaczego i w jaki sposób rozwija się ODD? Zaburzenie ma złożoną etiologię, a na jego powstanie składa się kombinacja czynników genetycznych, neurobiologicznych, psychospołecznych.
Czynniki genetyczne
Badania nad bliźniętami wyraźnie sugerują istnienie dziedzicznej podatności na zespół opozycyjno-buntowniczy. Wskazuje się tu m.in. na znaczenie temperamentu oraz występowanie podobnych zaburzeń u rodziców.
Czynniki neurobiologiczne
Dzięki zaawansowanym technikom neuroobrazowania stwierdzono, iż mózgi osób spełniających kryteria ODD wykazują zarówno odmienną strukturę, jak i funkcjonowanie, w porównaniu do osób zdrowych. Do istotnych czynników należy też zaliczyć zaburzenia w równowadze neuroprzekaźników w mózgu.
Czynniki związane ze środowiskiem rodzinnym
Na powstanie zaburzeń opozycyjno-buntowniczych u dzieci zauważalny wpływ ma oddziaływanie rodziny. Ryzyko wystąpienia ODD zwiększają m.in.: przemoc lub zaniedbanie ze strony dorosłych, doświadczenie nadużyć seksualnych, brak wsparcia emocjonalnego, agresja rodziców, błędy wychowawcze, niski status społeczny rodziny.
Środowisko szkolne i rówieśnicze
Na uwarunkowania biologiczne i rodzinne dodatkowo nałożyć się mogą negatywne czynniki w otoczeniu szkolnym. Należą do nich niedojrzałość społeczna dziecka, skutkująca nieprawidłowymi kontaktami rówieśniczymi, trudności z adaptacją, wykluczenie i stygmatyzacja ze strony innych dzieci.
Objawy zaburzeń opozycyjno-buntowniczych
Nie każdy wybuch złości u dziecka czy sprzeciwienie się zasadom oznacza ODD. Zaburzenie możemy zdiagnozować, jeżeli spełniony jest szereg kryteriów. Według Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób ICD-11 zespół opozycyjno-buntowniczy można podejrzewać, jeżeli wzorzec nieprawidłowych zachowań utrzymuje się minimum przez 6 kolejnych miesięcy i powoduje widoczne upośledzenie funkcjonowania w życiu rodzinnym, społecznym i edukacyjnym.
Do charakterystycznych dla ODD zachowań należą przede wszystkim:
- prowokowanie kłótni i konfliktów, zarówno z rówieśnikami, jak i dorosłymi,
- lekceważenie norm, sprzeciwianie się poleceniom i jawne łamanie ustaleń (często dla zasady, bez racjonalnego powodu),
- zrzucanie odpowiedzialności za swoje błędy i nieadekwatne zachowania na innych,
- kłamstwa, próby manipulacji,
- drażliwość, wybuchy złości (w tym agresja słowna, a nawet fizyczna),
- lekceważenie obowiązków szkolnych, systematyczne wagary,
- niekiedy brak empatii i celowe wyrządzanie innym krzywdy, a także niszczenie mienia,
- ucieczki z domu.
Diagnozowanie zaburzeń opozycyjno-buntowniczych u dzieci
Choć w wielu przypadkach ODD zanika wraz z dorastaniem, trzeba pamiętać, że pogarsza ono jakość życia dziecka, a także jego bliskich. W dłuższej perspektywie może też prowadzić do wielu negatywnych konsekwencji i rzutować na dalsze życie osoby nim dotkniętej. Nierozpoznane (a co za tym idzie – nieleczone) zaburzenia opozycyjno-buntownicze zwiększają ryzyko wchodzenia w konflikty z prawem, nadużywania substancji psychoaktywnych czy rozwoju innych zaburzeń psychicznych.
Jak wygląda diagnoza zaburzeń opozycyjno-buntowniczych? Przede wszystkim dokonywana jest przez specjalistów: psychologa lub psychiatrę dziecięcego. Konieczne jest przeprowadzenie poszerzonego wywiadu, obejmującego zarówno aktualne funkcjonowanie pacjenta, jak i przeszłe wydarzenia. Podczas rozmowy z rodzicem mogą paść pytania m.in. o historię zaburzeń psychicznych w bliskiej rodzinie, wczesny rozwój pacjenta czy prośba o informacje o dziecku ze szkoły.
Aby postawić wiążącą diagnozę, konieczne jest spełnianie przez dziecko nie tylko określonej liczby kryteriów dotyczących objawów, lecz także czasu trwania oraz nasilenia. Trzeba również ocenić, na ile destrukcyjne zachowania wpływają na codzienne funkcjonowanie pacjenta – jego relacje społeczne, postępy w nauce itp. Nierzadko niezbędne jest przeprowadzenie dodatkowych badań specjalistycznych, aby wykluczyć inne potencjalne przyczyny objawów (ADHD, zaburzenie po stresie traumatycznym, choroby neurologiczne).
Zaburzenia opozycyjno buntownicze a ADHD
Szczególne wyzwanie stanowi diagnoza różnicowa ODD i ADHD (zespołu nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi). Wynika to z faktu, że:
- obraz obydwu zaburzeń może być bardzo podobny,
- zaburzenia opozycyjno-buntownicze są częstym powikłaniem ADHD i występują równolegle z nim.
Aby wdrożyć skuteczne postępowanie terapeutyczne, niezbędne jest ustalenie, z którym z zaburzeń mamy do czynienia lub też czy występują one jednocześnie. W obu przypadkach pojawiają się takie symptomy jak wybuchy złości, problemy z regulacją emocji, nieprzestrzeganie zasad, kłopoty w relacjach społecznych. Główną różnicą jest natomiast motywacja pacjenta. W przypadku ADHD niepożądane zachowania wynikają zwykle z impulsywności związanej z funkcjonowaniem układu nerwowego, u dzieci z ODD są zaś intencjonalne.
Zaburzenia opozycyjno-buntownicze w szkole – wyzwanie dla nauczycieli
Nie da się ukryć, że dzieci z zachowaniami opozycyjno-buntowniczymi mogą sprawiać w placówkach edukacyjnych wiele trudności. Nauczyciele nie muszą jednak – i nie powinni – być jedynie biernymi obserwatorami, jeśli przyjdzie im pracować z uczniem wykazującym cechy ODD.
Pracownicy oświaty są nierzadko pierwszymi osobami, które dostrzegają niepokojące symptomy, mogą więc szybko interweniować, choćby poprzez wskazanie rodzicom możliwości diagnozy. Pracując z uczniem z rozpoznanym zaburzeniem opozycyjno-buntowniczym, nauczyciel może dostarczyć dziecku i jego rodzicom niezbędnego wsparcia.
Terapia zaburzeń opozycyjno-buntowniczych u dzieci
Leczenie zachowań opozycyjno-buntowniczych jest wielopłaszczyznowym, złożonym procesem, angażującym zarówno rodziców, jak i środowisko szkolne pacjenta. Do stosowanych w ODD działań terapeutycznych należą:
- psychoedukacja rodziców, nauczycieli i innych dorosłych pracujących z dzieckiem (bardzo pomocne jest proponowanie opiekunom konkretnych, prostych w stosowaniu technik korygowania zachowań);
- tzw. warsztaty umiejętności rodzicielskich;
- indywidualna terapia dziecka (jako skuteczną wskazuje się przede wszystkim terapię poznawczo-behawioralną, w której pacjent uczy się m.in. identyfikować i korygować nieprzystosowawcze wzorce myślenia);
- trening umiejętności społecznych, podczas którego dziecko z ODD może nauczyć się konstruktywnego rozwiązywania konfliktów, przestrzegania zasad, nawiązywania relacji;
- w przypadku nasilonych lub współwystępujących z ADHD zaburzeń opozycyjno-buntowniczych może być zalecane wdrożenie farmakoterapii, która pomaga obniżyć napięcie, regulować emocje, zmniejszać tendencje do zachowań impulsywnych.
Najważniejsze wnioski
Zaburzenia opozycyjno-buntownicze (ODD), czyli utrzymujący się, uporczywy wzorzec zachowań prowokacyjnych, konfliktowych, skierowanych przeciwko normom i autorytetom, dotyczą nawet 10% dzieci w wieku szkolnym. Charakteryzują się przede wszystkim świadomym łamaniem zasad, drażliwością, wybuchami agresji i problemami w relacjach społecznych. Mogą w istotnym stopniu przyczyniać się do obniżenia jakości życia dziecka (wykluczenie przez rówieśników, trudności z nauką), a także wpływają niekorzystnie na jego otoczenie.
Nieleczone ODD może skutkować zwiększonym ryzykiem takich zachowań jak nadużywanie substancji i uzależnienia, ucieczki z domu, przemoc, próby samobójcze. Prawidłowe rozpoznanie i wprowadzenie przemyślanych strategii terapeutycznych jest kluczowe dla poprawienia zarówno bieżącego funkcjonowania pacjenta, jak i uniknięcia poważnych problemów w przyszłości.
Źródła:
- https://repozytorium.uni.wroc.pl/Content/76557/Zaburzenia_zachowania_u_dzieci_i_mlodziezy.pdf
- Międzynarodowa Klasyfikacja Chorób ICD-11.
- podstrona: Dysgrafia: rozpoznanie, objawy i metody wsparcia u dzieci

