Czy masz wrażenie, że im bardziej prosisz dziecko „bądź cicho i skup się”, tym trudności rosną – a skupienie uwagi oddala się jeszcze bardziej? Czy widzisz, że „idealne warunki” (cisza, bezruch, sztywne zasady) wcale nie poprawiają pracy, tylko zwiększają napięcie, wiercenie i rozproszenie? A może zastanawiasz się, jak mądrze wspierać dziecko, gdy zaburzenia sensoryczne i szybkie pobudzanie sprawiają, że szkolna ławka jest dla niego trudniejsza niż boisko?
W tym artykule dostaniesz zestaw sprawdzonych technik, które wynikają z tego, jak działa układ nerwowy dzieci neuroatypowych. Pokażemy, jak koncentracja uwagi i utrzymanie koncentracji wyglądają u dzieci z ADHD oraz w spektrum autyzm, dlaczego klasyczne „wyciszanie przez ciszę” często nie działa i co w zamian robi realną różnicę: ruch regulujący, konkretne polecenia, struktura pamięci roboczej, selektywność bodźców i trening przełączania uwagi. To narzędzia zarówno dla specjalistów, jak i rodziców dzieci, którym chcesz dać skuteczne wsparcie dzieci – bez walki i bez obwiniania.
Uwaga u dzieci z ADHD i w spektrum to nie „brak chęci”. To często inny rytm pobudzania i inne koszty filtrowania bodźców. Dzieci neuroatypowe szybciej się pobudzają, trudniej im odfiltrować to, co nieistotne, a ich mózg może reagować silniej na dźwięk, światło, ruch i emocje innych osób. W praktyce oznacza to, że próba „ustawienia idealnych warunków” bywa pułapką.
W języku potocznym mówi się o „rozkojarzeniu”. W praktyce klinicznej częściej widzimy, że deficyt uwagi dotyczy regulacji: rozpoczęcia działania, utrzymania wysiłku, hamowania impulsywnej reakcji, przełączania się. W ADHD są też różne profile: część dzieci ma obraz bardziej ruchliwy (klasyczne skojarzenia), część – cichy, „odpływający” (częściej określany jako ADD).
To ważne, bo inaczej planujemy strategie wspierania dziecka. Dziecko „odpływające” może wymagać częstszego podtrzymania energii i struktury, a dziecko ruchliwe – bezpiecznych sposobów regulacji ciała.
Gdy dziecko jest przeciążone, rośnie pobudzenie, a wtedy spada jakość uwagi. To dlatego czasem zachowanie dziecka wygląda jak „niegrzeczność”, a faktycznie jest sposobem radzenia sobie z nadmiarem bodźców. Dziecko może:
W konsekwencji problemy dziecka w klasie rosną, a nauczyciel i rodzic mają poczucie, że „nic nie działa”.
U części dzieci (szczególnie w spektrum) zaburzenia sensoryczne są kluczowe. Dźwięk kredy, brzęk krzeseł, światło jarzeniówki, perfumy – to może zjadać zasoby poznawcze szybciej niż samo zadanie. Jeśli do tego dodamy wymaganie „siedź bez ruchu”, dziecko płaci podwójnie: za przeciążenie i za kontrolowanie naturalnych odruchów regulacyjnych.
Dlatego „cisza i bezruch” mogą paradoksalnie pogorszyć funkcjonowanie dziecka.
Nie diagnozujemy „na oko”, ale warto rozumieć typowe wzorce. Objawy adhd często obejmują: trudność w utrzymaniu wysiłku, impulsywność, nadruchliwość, chaotyczne przełączanie uwagi, problemy z organizacją. W spektrum dochodzi m.in. większa potrzeba przewidywalności, trudności w elastyczności i w rozumieniu kontekstu społecznego.
Kiedy słyszysz od rodzica: „dziecko ma objawy”, nie chodzi tylko o listę cech, ale o to, jak te cechy wpływają na:
Tu ważna jest też diagnoza adhd (jeśli problemy są stałe i nasilone), bo ona może otworzyć drogę do dostosowań w szkole i ułatwić dobranie terapii.
Dzieci neuroatypowe często szybciej się frustrują. To nie musi oznaczać, że występują zaburzenia emocjonalne, ale regulacja emocji może być trudna. Jeśli dziecko wielokrotnie doświadcza porażek („znów nie zrobiłeś”), rośnie napięcie, a ono samo zaczyna unikać zadań. Wtedy warto łączyć pracę nad uwagą z pracą nad emocjami i poczuciem sprawstwa.
Poniższe techniki są proste do wdrożenia. Ich wspólny mianownik: regulują ciało, porządkują zadanie, ograniczają bodźce i uczą elastyczności uwagi. To bardzo praktyczne narzędzia wspierające dziecko.
Ruch nie musi oznaczać chaosu. U dzieci neuroatypowych najlepiej działa ruch, który jednocześnie reguluje i wymaga minimalnej kontroli.
Przykłady: ruch wspierający dziecko (2–3 minuty):
Dlaczego to działa przy ADHD mają potrzebę ruchu?
Ruch obniża napięcie, wyrównuje pobudzenie, daje mózgowi sygnał „jestem gotowy”. Co ważne: nie chodzi o „zmęczenie” dziecka – niektórych dzieci nie da się „zmęczyć” w klasycznym sensie. Chodzi o regulację układu nerwowego.
To również naturalny sposób na to, by trudności w siedzeniu nie kończyły się karą, tylko wsparciem.
Dziecko może chcieć współpracować, ale nie wiedzieć, co dokładnie ma zrobić. Polecenie „skup się” jest abstrakcyjne.
Zamiast tego użyj komunikatów konkretnych:
Taki styl wspiera koncentracja dziecka, bo zmniejsza stres poznawczy i odciąża pamięć roboczą. Jest szczególnie ważny w spektrum, gdzie rozumienie kontekstu bywa trudniejsze.
Pamięć robocza można porównać do stolika, na którym trzymamy informacje potrzebne „tu i teraz”. U wielu dzieci neuroatypowych stolik jest przeciążany: bodźcami, dodatkowymi myślami, zainteresowaniami.
Zasada praktyczna: maksymalnie trzy kroki naraz.
Przykład: „Połóż książkę na stoliku. Weź ołówek. Usiądź.”
Jeśli to za dużo – zmniejszamy liczbę kroków. Jeśli zadanie jest dłuższe – dorosły podaje kolejne kroki dopiero, gdy wcześniejsze są wykonane.
Wariant wzmacniający: obrazki, symbole, prosta checklista na kartce.
To świetne metody nauki dla dzieci, które gubią się w długich instrukcjach.
To ćwiczenie przydaje się szczególnie, gdy dziecko jest przebodźcowane. Uczy wybierania jednego bodźca spośród wielu – czyli trening selektywności uwagi.
Jak to zrobić:
To nie jest tylko relaks. To trening: rozpoznawania, izolowania i nazywania bodźców. Dla wielu dzieci to jedna z najprostszych przerw sensorycznych, które możesz wpleść w lekcję, terapię lub dom.
Jeśli dziecko ma duże trudności sensoryczne, warto rozważyć konsultację w kierunku terapia integracji sensorycznej (SI) – jako uzupełnienie, gdy codzienne strategie nie wystarczają.
Dzieci z ADHD przełączają się „za łatwo” (uwaga ucieka), a część dzieci w spektrum „za trudno” (uwaga się przykleja). Dlatego trening przełączania musi być dopasowany.
Przykłady gier:
Dostosowanie:
To rozwija elastyczność, aktywizuje pamięć roboczą i wspiera utrzymanie koncentracji przy zmieniających się wymaganiach.
Jeśli chcesz wdrożyć te podejścia w pracy gabinetowej lub szkolnej krok po kroku, z gotowymi narzędziami, sprawdź nasz kurs dedykowany specjalistom pracującym z dziećmi z AuDHD – Autyzm + ADHD czyli AuDHD. Pojedyncza lub podwójna diagnoza.
Nie każda technika pasuje każdemu dziecku. Dlatego myślimy „funkcjonalnie”: co ma się zmienić i co teraz przeszkadza? To jest sedno dobrego planu: strategie wspierania dziecka dopasowane do zasobów.
| Trudność dziecka | Co często widzisz | Co zadziała na start | Dlaczego |
|---|---|---|---|
| „Nie zaczyna” | siedzi, odkłada, prokrastynuje | konkret + 1. krok + timer | obniża próg wejścia |
| „Odpływa” | patrzy w okno, gubi wątek | ruch + trzy kroki | reguluje pobudzenie i porządkuje zadanie |
| „Przebodźcowanie” | zatyka uszy, złość, płacz | selektywność + przerwy sensoryczne | uczy filtrowania bodźców |
| „Nie kończy” | zostawia w połowie | etapy + checklista | wspiera ukończenie zadania przez dziecko |
| „Nie przełącza się” | utknęło w jednym, opór | gry przerzutności | ćwiczy elastyczność |
To podejście pomaga zachować edukację włączającą w praktyce: nie „wszyscy tak samo”, tylko sprawiedliwie – według potrzeb.
Najlepsze efekty są wtedy, gdy dorośli nie „ciągną w swoją stronę”. współpraca szkoła – dom to nie dodatkowy obowiązek, tylko sposób na spójność.
W razie potrzeby uzupełnieniem mogą być zajęcia korekcyjno-kompensacyjne lub trening funkcji poznawczych.
Uwaga to tylko fragment układanki. U części dzieci warto równolegle wzmacniać:
A jako pogłębienie wątku pracy z dzieckiem z ADHD i autyzmem sprawdź nasz wcześniejszy artykuł : AuDHD – wszystko, co musisz wiedzieć o połączeniu autyzmu i ADHD
Wiele rodzin pyta o „dodatki”, które mają wspierać uwagę. Warto podejść do nich rozsądnie: jako wsparcie, nie jako główna terapia.
fidgety mogą pomagać, jeśli:
Programy multimedialne mogą być pomocne, jeśli są krótkie, dobrze dobrane do wieku i nie przeciążają bodźcami. Warto jednak pilnować, żeby były elementem planu, a nie ucieczką od trudniejszych zadań.
Część rodziców widzi różnice po zmianach żywienia, ale dieta nie jest „uniwersalnym lekiem” na ADHD. Jeśli rozważasz modyfikacje, najlepiej robić je bez skrajności, z konsultacją specjalisty, szczególnie gdy dziecko jest wrażliwe sensorycznie i ma ograniczony repertuar jedzenia.
Tak, u części dzieci neuroatypowych cisza i bezruch zwiększają napięcie. Gdy dziecko musi kontrolować naturalną potrzebę ruchu, rośnie zmęczenie i spada koncentracja uwagi. Wtedy lepiej działają krótkie, regulujące interwencje: nauka w ruchu, konkretne instrukcje i przewidywalna struktura.
Gdy trudności ADHD są stałe, widoczne w różnych środowiskach i wpływają na naukę, relacje oraz emocje, sensowna jest konsultacja. diagnoza adhd nie jest „łatką”, tylko drogą do lepszego zrozumienia potrzeb i doboru wsparcia. U wielu rodzin samo uporządkowanie sytuacji przynosi ulgę.
terapia poznawczo-behawioralna (CBT) bywa szczególnie pomocna u starszych dzieci i nastolatków, gdy dochodzi lęk, niska samoocena, trudności w planowaniu i nawykach. CBT uczy strategii działania i pracy z myślami, ale zwykle najlepiej działa jako element szerszego planu (szkoła, dom, regulacja sensoryczna).
Najczęściej działa połączenie: podział na etapy, zasada „maksymalnie trzy kroki”, jasne punkty kontrolne i krótkie przerwy. To wzmacnia ukończenie zadania przez dziecko bez walki o „dyscyplinę”. Jeśli dziecko ma objawy przeciążenia, dodaj też przerwy sensoryczne.
Rozpoczęliśmy ten artykuł od postawienia kilku ważnych pytań: dlaczego „cisza i bezruch” czasem pogarszają skupienie, co robić, gdy klasyczne polecenie „skup się” nie działa oraz jak dobrać techniki, żeby wspierały dziecko zamiast je przeciążać — i szukaliśmy odpowiedzi, które pomogą zrozumieć temat w praktyczny i przystępny sposób. Odpowiedzi pokazują, że ADHD i autyzm wymagają podejścia opartego na regulacji układu nerwowego — to zagadnienie wymaga wiedzy o pobudzeniu i bodźcach, zrozumienia potrzeb dziecka oraz systematycznego wdrażania małych narzędzi, a także realnego dopasowania działań do indywidualnej sytuacji odbiorcy.
Najważniejsze rzeczy, o których warto pamiętać:
Ebook – Jak prostymi sposobami wzbudzić w dzieciach kreatywność
Fragment kursu online: jak radzić sobie z trudnymi emocjami dziecka?
Trening Umiejętności Społecznych (TUS) to metoda pracy, która odpowiada na wyzwania współczesnej pracy z dziećmi – od problemów z wycofaniem, przez agresję, po trudności w budowaniu relacji. To skuteczne narzędzie dla nauczycieli, psychologów i terapeutów, którzy chcą wspierać rozwój społeczny i emocjonalny dzieci w obliczu codziennych wyzwań.
Dzisiejszy świat stawia przed dziećmi wiele wyzwań, z którymi nie zawsze potrafią sobie poradzić samodzielnie. Jeżeli w pracy z dziećmi coraz częściej spotykasz się z trudnościami, takimi jak:
… to praca metodą Treningu Umiejętności Społecznych (TUS) jest tym, czego szukasz!
TUS nie tylko pomaga dzieciom przezwyciężyć te wyzwania, ale także wspiera ich rozwój w różnych obszarach, takich jak komunikacja, współpraca czy rozpoznawanie emocji. Więcej informacji o tym, jak rozwijać kluczowe umiejętności społeczne w poszczególnych obszarach, znajdziesz na naszym blogu: „Umiejętności społeczne od podstaw – jak wspierać ich rozwój w poszczególnych obszarach?”.
Trening Umiejętności Społecznych (TUS) to metoda terapeutyczna, która wspiera dzieci i młodzież w rozwijaniu kluczowych umiejętności społecznych i emocjonalnych, takich jak komunikacja, rozwiązywanie konfliktów czy współpraca. Jej korzenie sięgają lat 70. XX wieku, kiedy Arnold Goldstein opracował program warsztatów szkolnych. Ówczesne podejście opierało się na behawioralnym modelu nauki zachowań według ustalonych schematów i listy reakcji na sytuacje społeczne.
Dziś jednak TUS przeszedł ogromną ewolucję, odchodząc od sztywnego behawioralizmu na rzecz podejścia, które uwzględnia emocje, relacje i indywidualne potrzeby dzieci. Współczesne metody koncentrują się na budowaniu autentycznych interakcji oraz rozwijaniu umiejętności, które dzieci mogą w praktyczny sposób przenieść do codziennego życia. Najwięcej o tym, czym dokładnie jest Trening Umiejętności Społecznych dowiesz się, oglądając ten film.
Relacyjne podejście w TUS pozwala dostosować metody do specyficznych potrzeb dzieci, szczególnie tych z autyzmem, ADHD czy innymi trudnościami. Dzięki temu Trening Umiejętności Społecznych nie tylko wspiera rozwój społeczny, ale także pomaga dzieciom budować pewność siebie i lepiej funkcjonować w świecie.
Przykłady, ćwiczeń, gier i zabaw, które można wykorzystywać podczas zajęć TUS, znajdziesz tutaj.
Trening TUS sprawdza się w pracy z szerokim spektrum dzieci, niezależnie od ich wieku czy diagnozy. Te zajęcia rozwijające umiejętności społeczne mogą być stosowane zarówno w przypadku dzieci neurotypowych, jak i tych, które mierzą się z różnymi trudnościami rozwojowymi lub emocjonalnymi.
Trening Umiejętności Społecznych (TUS) nie tylko pomaga dzieciom radzić sobie z ich wyzwaniami, ale jest także wyjątkowym wsparciem dla specjalistów – nauczycieli, pedagogów, psychologów czy terapeutów – którzy chcą skuteczniej reagować i lepiej pomagać.
Specjaliści, którzy włączają TUS do swojej praktyki, często podkreślają, że dzięki niemu mogą pracować bardziej świadomie, skutecznie i z większą satysfakcją. TUS to nie tylko pomoc dzieciom – to również rozwój Ciebie jako profesjonalisty.
Zawód trenera Treningu Umiejętności Społecznych (TUS) cieszy się rosnącym zainteresowaniem, a zapotrzebowanie na profesjonalistów w tej dziedzinie stale wzrasta. Bycie trenerem wymaga nie tylko odpowiedniego szkolenia, ale również zrozumienia, jak TUS wpływa na rozwój dzieci i młodzieży. W tym filmie na YouTube „Jak zostać Trenerem TUS?” znajdziesz wskazówki, które pomogą Ci rozpocząć swoją ścieżkę kariery w tej roli. Jeśli chcesz rozpocząć pracę jako Trener TUS, oto, co warto wiedzieć:
Na pomocetus.pl znajdziesz również bezpłatne materiały, takie jak webinary i live’y, które pozwolą Ci rozwijać swoje kompetencje, dzielić się doświadczeniem z innymi specjalistami i odkrywać nowe pomysły na zajęcia.
Zarobki trenera Treningu Umiejętności Społecznych (TUS) mogą być bardzo różnorodne i zależą od wielu czynników, takich jak miejsce pracy, forma zatrudnienia, wielkość miejscowości czy liczebność grupy uczestników. Kluczowe informacje oparte na danych zebranych w badaniu przeprowadzonym wśród trenerów TUS w 2024 roku przedstawiamy w tym filmie.
Relacyjna metodologia Węglarz–Bentkowskiej to autorska metoda prowadzenia Treningu Umiejętności Społecznych, opracowana przez dwie psycholożki – Joannę Węglarz, założycielkę Studia Psychologicznego, oraz Dorotę Bentkowską, założycielkę Błękitnej Chatki. To nowoczesne podejście, szczegółowo opisane w artykule „Relacyjna metodologia TUS według Węglarz–Bentkowskiej”, jest szczególnie cenione za skupienie na budowaniu relacji i wsparciu społecznym, które stanowią fundament skutecznej terapii.
1. Budowanie relacji jako fundament terapii
Zanim rozpocznie się nauka konkretnych umiejętności, kluczowe jest stworzenie zdrowej i akceptującej relacji między trenerem a dzieckiem. Jak podkreślono w artykule „Relacje w edukacji – dlaczego ważne jest nawiązywanie dobrych relacji z uczniami”, takie relacje wzmacniają poczucie bezpieczeństwa i akceptacji, co stanowi fundament dla efektywnego procesu terapeutycznego.
2. Indywidualne podejście do potrzeb dziecka
Metodologia kładzie nacisk na diagnozę opartą na mocnych stronach i potrzebach dziecka. Dzięki temu możliwe jest dopasowanie pracy do specyficznych wyzwań, takich jak trudności w emocjach, komunikacji czy budowaniu relacji rówieśniczych.
3. Praca w ośmiu kluczowych obszarach
Relacyjna metodologia skupia się na rozwijaniu umiejętności społecznych w takich obszarach, jak: emocje, normy społeczne, komunikacja interpersonalna, rozwijanie teorii umysłu, samowiedza i samoświadomość, asertywność, radzenie sobie z trudnymi sytuacjami, współpraca, co pozwala holistycznie podejść do rozwoju dziecka.
4. Wspieranie relacji rówieśniczych
Uczestnicy uczą się budować mosty komunikacyjne między sobą, co zwiększa ich motywację do udziału w zajęciach i rozwija umiejętności społeczne. Taka strategia pozwala uczestnikom nauczyć się, jak budować i utrzymywać zdrowe relacje, co jest fundamentem dla ich przyszłego, efektywnego funkcjonowania w społeczeństwie.
5. Współpraca z rodzicami
Współpraca z rodzicami odgrywa kluczową rolę w procesie terapeutycznym, ponieważ ich zaangażowanie jest niezbędne dla pełnego zrozumienia celów terapii. Dobrze zaplanowany plan współpracy z rodzicami może znacząco wzmocnić efekty zajęć TUS, pozwalając na skuteczne wykorzystanie nabytych przez dziecko umiejętności także poza środowiskiem terapeutycznym. Praktyczne wskazówki dotyczące tworzenia takiego planu znajdziesz w artykule „Jak stworzyć plan współpracy z rodzicami”.
Błękitna Chatka, zlokalizowana w Gdyni i Gdańsku, to wyjątkowe centrum terapeutyczne, które w pełni realizuje założenia relacyjnej metodologii Węglarz-Bentkowskiej. Miejsce to zostało stworzone z myślą o dzieciach i młodzieży, które potrzebują wsparcia w rozwijaniu umiejętności społecznych w bezpiecznej i akceptującej atmosferze.
Błękitna Chatka oferuje szeroki wachlarz usług wspierających rozwój dzieci i młodzieży oraz wsparcie dla ich rodziców. W ofercie znajdują się:
To właśnie tutaj relacyjna metodologia znajduje swoje praktyczne zastosowanie. Zajęcia TUS prowadzone są w małych grupach, co pozwala na indywidualne podejście do każdego uczestnika i skupienie się na jego potrzebach. Kadra specjalistów Błękitnej Chatki wykorzystuje innowacyjne metody pracy oparte na relacyjnej metodologii Węglarz-Bentkowskiej, w których priorytetem jest budowanie relacji jako fundament skutecznej terapii.
Skuteczność Treningu Umiejętności Społecznych (TUS) znajduje solidne potwierdzenie w licznych badaniach naukowych i meta-analizach, które ukazują, jak znaczący wpływ ma ta metoda na rozwój dzieci i młodzieży.
Skuteczność Treningu Umiejętności Społecznych (TUS) znajduje solidne potwierdzenie w licznych badaniach naukowych i meta-analizach, które ukazują, jak znaczący wpływ ma ta metoda na rozwój dzieci i młodzieży.
TUS to oparta na dowodach interwencja terapeutyczna, której celem jest rozwijanie u dzieci i młodzieży umiejętności niezbędnych do funkcjonowania w społeczeństwie. TUS obejmuje różnorodne działania i ćwiczenia, które pomagają uczestnikom lepiej zrozumieć siebie i innych, poprawić swoje zdolności komunikacyjne, współpracować z rówieśnikami, a także radzić sobie z trudnymi emocjami i sytuacjami konfliktowymi.
Więcej informacji na temat Treningu Umiejętności Społecznych możesz znaleźć w filmie na YouTube “Czym jest Trening Umiejętności Społecznych?”
Nie, możesz stosować TUS zarówno u dzieci z diagnozami, takimi jak ADHD czy autyzm, jak i u dzieci neurotypowych, które potrzebują wsparcia w relacjach rówieśniczych czy emocjach.
TUS jest odpowiedni dla dzieci i młodzieży w różnym wieku – od przedszkolaków, przez uczniów szkół podstawowych, nastolatków, aż po osoby dorosłe jednak zaleca się, by najwcześniej rozpocząć pracę metodą TUS z osobami powyżej 4 roku życia.
Dzieci uczestniczące w TUS uczą się skutecznej komunikacji, co pozwala im lepiej wyrażać swoje potrzeby i myśli oraz aktywnie słuchać innych. Ważnym efektem jest również rozwój umiejętności radzenia sobie z emocjami – dzieci potrafią lepiej rozpoznawać i regulować swoje emocje, co pomaga im w konstruktywnym radzeniu sobie z frustracją, lękiem czy złością. Udział w TUS sprzyja także budowaniu zdrowych relacji rówieśniczych, dzięki czemu dzieci łatwiej nawiązują kontakty, uczą się współpracy i rozwiązują konflikty. Efekty te widoczne są nie tylko podczas zajęć, ale również w codziennym życiu – w szkole, w domu czy w kontaktach z rówieśnikami, co znacząco podnosi jakość ich funkcjonowania społecznego.
Tak, TUS jest jedną z najskuteczniejszych metod wspierających rozwój społeczny dzieci z różnymi zaburzeniami, w tym z ADHD i autyzmem. Badania potwierdzają, że regularne zajęcia pomagają dzieciom lepiej rozumieć emocje, nawiązywać relacje oraz radzić sobie w sytuacjach społecznych. Dzięki indywidualnemu podejściu TUS można dostosować do specyficznych potrzeb każdego dziecka.
Zazwyczaj zajęcia TUS trwają jeden lub dwa semestry szkolne, ale TUS może być też organizowany w systemie krótkoterminowym (np. 10-12 sesji) w zależności od potrzeb uczestników.
Optymalna liczba dzieci w grupie TUS wynosi od 4 do 8 uczestników. Taka liczebność pozwala na skuteczne rozwijanie umiejętności społecznych w atmosferze sprzyjającej interakcji, a jednocześnie umożliwia terapeucie indywidualne podejście do każdego dziecka.
Standardowe zajęcia z TUS trwają około 45–60 minut. Taki czas pozwala na przeprowadzenie zaplanowanych ćwiczeń i aktywności bez przeciążania dzieci, co jest kluczowe dla utrzymania ich zaangażowania i koncentracji.
Diagnoza i dobór grupy TUS to kluczowy etap, który wymaga szczególnej uwagi. Oto główne kroki:
Zebranie informacji: Uzyskaj zgodę rodziców, zbierz dane o dziecku (np. wiek, diagnozy, mocne strony, trudności) oraz przeprowadź wywiad z rodzicami i nauczycielami.
Obserwacja dziecka: Sprawdź, jak dziecko funkcjonuje w różnych sytuacjach społecznych, oceniając jego umiejętności i trudności.
Analiza danych: Wykorzystaj narzędzia diagnostyczne (np. arkusze zawarte w Teczce Trenera TUS , aby określić poziom rozwoju umiejętności dziecka w obszarach takich jak komunikacja, asertywność czy radzenie sobie z emocjami.
Dobór grupy: Dopasuj dzieci pod kątem poziomu rozwoju społecznego i emocjonalnego, unikając dużych różnic w kompetencjach, aby grupa mogła harmonijnie współpracować i wzajemnie się wspierać.
TUS to metoda pracy grupowej – w uzasadnionych przypadkach prowadzi się zajęcia indywidualnie lub w małych 2 osobowych grupach.
Jeśli szukasz wysokiej jakości materiałów i narzędzi do prowadzenia zajęć TUS, koniecznie zajrzyj na pomocetus.pl! Znajdziesz tam sprawdzone pomoce, które są tworzone przez praktyków i idealnie dopasowane do potrzeb dzieci i młodzieży. Dodatkowo, wiele produktów zawiera instrukcje i pomysły na ich wykorzystanie w pracy terapeutycznej.
Aby wybrać dobre szkolenie na Trenera TUS, upewnij się, że organizator jest placówką akredytowaną, co gwarantuje wysoką jakość i zgodność z obowiązującymi standardami. Ważne, aby szkolenie kończyło się uzyskaniem certyfikatu zgodnego ze wzorem Ministerstwa Edukacji Narodowej. Sprawdź program szkolenia – powinien obejmować nie tylko podstawy metody TUS, ale także praktyczne wskazówki do prowadzenia zajęć. Zwróć również uwagę na doświadczenie prowadzących, aby mieć pewność, że wiedza pochodzi od praktyków z wieloletnim doświadczeniem.
Szkolenie “Trener TUS” spełniające powyższe kryteria zrealizujesz w Studio Psychologicznym – wszystkie informacje znajdziesz na https://studiopsychologiczne.com/
Szkolenie skierowane jest głównie do specjalistów pracujących z dziećmi i młodzieżą, ale zapraszamy wszystkie osoby zainteresowane tematyką TUS 😊
Trening Umiejętności Społecznych (TUS) to metoda pracy, która nie jest zawodem uregulowanym prawnie. Trenerami TUS często zostają nauczyciele, terapeuci lub inni specjaliści pracujący z dziećmi, młodzieżą bądź osobami dorosłymi. Jednak ze względu na specyfikę i wymagania tej skutecznej metody, kluczowe jest odpowiednie przygotowanie. Dlatego rekomendujemy ukończenie szkolenia prowadzonego przez doświadczonych trenerów i organizowanego przez placówki akredytowane przez kuratorium oświaty, takie jak nasza NPDN Studio Psychologiczne Edumissio .
Szkolenia Trener TUS prowadzone sa zarówno online, jak i stacjonarnie, a forma realizacji nie wpływa na ich wysoką jakość. Dzięki temu możesz wybrać opcję najlepiej dopasowaną do swoich potrzeb i możliwości.
Terminy i szczegóły najbliższych szkoleń “Trener TUS” w Studio Psychologicznym znajdziesz na naszej stronie https://studiopsychologiczne.com/szkolenia/
Tak, możesz zrealizować szkolenie Trener TUS dla swojej Rady Pedagogicznej! To doskonały sposób na podniesienie jakości wykształcenia kadry i wzbogacenie jej kompetencji.
W Studio Psychologicznym chętnie pomożemy Ci zorganizować takie szkolenie, dopasowując je do potrzeb Twojego zespołu. Szczegóły dotyczące organizacji szkoleń dla rad pedagogicznych znajdziesz na stronie „Szkolenia dla Rad Pedagogicznych”.
